mhmgold

خدایا همتم را بس مضاعف     ***     و کارم را نیز چون همتم کن

نمی دانم این تخم لق را چه کسی در دامن آقا گذاشت که هر سال را به یک نامی مزین کند. سنتی که به این شکلی که در ایران اجرا می شود در هیچ کجای دنیا یافت نمی شود و حتماً کما فی السابق این از فضائل ما و رذائل همه دنیاست.

رسمی که ظاهری خوش و زیبا دارد اما تجربه این چند سال ثابت کرده که در عمل ثمری که نداشته هیچ، مضرات بی شماری را نیز متوجه جامعه و فرهنگ مان کرده است.

همه می دانیم که با توجه به شان خدایی آقا فقط کافیست لبهای مبارک ایشان از هم فاصله بگیرد و اصوات یا چیزی شبیه آن خارج گردد. البته این اصوات لزوما محتاج به خروج از میان لبهای خوشرنگ و جگری ایشان نیست و می تواند از هر جای دیگر آقا نیز خارج شود. اما آنچه مهم است اتفاقات و طوفانی است که متعاقب آن به وقوع می پیوندد.

از مدتها قبل از نام گذاری هر سال، دغدغه وزراتخانه ها، سازمانها، نهادها و مدیران دولتی و حتی غیر دولتی این است که مقام عظمی چه نامی را انتخاب می کند تا ایشان بتوانند با تمسک به آن کلمات گهربار، در طول سال با برگزاری انواع و اقسام همایش ها و جلسات و ... گوی سبقت را در بندگی و پاچه خاری حضرتش بربایند و هرآنکس یا مجموعه ای که در این مهم بیشتر سر بر آستان بندگیش بساید از جایگاه رفیع تری برخوردار خواهد بود.

برای تائید عرائض بنده فقط کافی است این نامگذاری ها را از ابتدا تا امروز مرور کنید.اگر حافظه تاریخی تان یاری نمی کند به همین سال گذشته اشاره می کنم که موفق به ثبت رکوردجهانی در اصلاح الگوی مصرف شدیم.

از همان لحظات اولی که سال مزین به این نام و عمل خداپسندانه گردید، بندگان مخلص آقا عملیات" اصلاح"را با چنان قدرتی شروع کردند که در پایان سال، سالنی در کشور وجود نداشت که از برگزاری همایش های میلیونی در جهت ترویج اصلاح الگوی مصرف بی نصیب مانده باشد. مدیران و کارمندان کلیه دوایر دولتی نیز که یکی از مهمترین شاخص های ارتقاء شغلی را به درستی شناخته اند با صرف مبالغ کلان از بیت المال، در ژانرهای مختلف، بسته به میزان و نوع هنرشان در این راه همت گماردند.

نتیجه همه این اقدامات چنان شگفت انگیز بود که در پایان سال بسته پیشنهادی "اصلاح الگوی مصرف" ایران به سراسر دنیا عرضه شد که با استقبال شدید و جهانی از آن،دیگر کشورها بدون باز کردن این بسته،ندید امسال را سال اصلاح الگوی مصرف کشورشان نامیدند.

تا اینجا یک بر هیج به نفع ایران در برابر همه دنیا. می پرسید چرا ؟ چون امسال در حالی که کل دنیا مشغول اصلاح الگوی مصرفشان هستند ما با تمسک به " هِ میم ، کِ میم" از همه رقبا پیشی خواهیم گرفت و تا رسیدن به قله های فلان و بهمان راه زیادی نداریم.

البته اگر نمی دانید"هِ میم ، کِ میم" یعنی چه ، یا جزو بندگان آقا نیستید، یا رسانه ملی شیاف نمی فرمائید، یا داخل ایران نیستید و یا اصلا آدم ...

به هر حال از آنجایی که کلیه امور دنیا و احوالات مردمانشان با انجار کار به صورت "عادی" خوابیده است، آقا تنها راهکار مناسب برای برون رفت دنیا از این شرایط را در "مضاعف" نمودن آن دیدند و به درستی امسال را سال " همت مضاعف و کار مضاعف " نامگذاری کردند.

دقت ایشان در این نامگذاری تا جایی پیشرفته که نفرمودند "همت و کار مضاعف" بلکه فرمائیدند: همت مضاعف و کار مضاعف ! یالعجب !! ذوالمضاعف. در واقع مضاعف در مضاعف.عجبا که واژه ها نیز در انتقال مفاهیم موجود در ذهن ایشان، عاجزند.به قول شاعر که با اجازه آقا گفته :

رسد آدمی به جایی که به جز خودش نبیند *** دقیقا در همین لحظه "او" به جای "حق" نشیند

به قول یکی از""Subgodهای این روزگار " تازه بعد از سی سال فهمیده ایم که ... را کجا بگذاریم".تو گویی تمام مشکلات مبتلابه جامعه در همه این سالها این بوده که کارها به صورت عادی و غیر مضاعف انجام می شده و به امید خدا، امسال سالِ خونِ ... ببخشید امسال که سال همت مضاعف و کار مضاعف است بر آن اندک مشکلات باقی مانده نیز فائق می آئیم.

فکرش را بکنید ... چقدر زیباست در حالی که کره زمین و ساکنان نامسلمانش مشغول انجام کار به صورت غیر مضاعف اند، ما مردمان مطلقه فقیه کلیه کارها را به صورت کاملا مضاعف آن هم با پیش همتی مضاعف انجام می دهیم.

امسال در هر کوی و برزن که برویم بر در و دیوار و بیلبوردهایش، در هر وزارتخانه و سازمانی که برویم بر سر زبان مدیران و کارمندانش، در هر حسابداری دولتی و مملکتی که برویم در لیست هزینه همایش هایش، همه چیز و همه کس را مضاعف خواهیم یافت.

و تو چه میدانی که مضاعف چیست و چون نمی دانی به ذکر چند نقل قول از ریزخدایان این سرزمین منوَرت می کنم تا تو هم بدانی.

آیت ا.. دستغیب : "همت مضاعف یعنی توجه به عالی ترین مقامات روحی".

سرکار دبیر ستاد ویژه توسعه فناوری نانو : همت مضاعف و کار مضاعف در فناوری نانو لازمه توسعه کشور در تمام زمینه هاست.

سوقندی مدیرکل ارشاد خراسان شمالی: "همت و کار مضاعف رمز موفقیت در هستی است". ( البته ایشان به دلیل تحریف نام سال و حذف یکی از" مضاعف"ها از کار برکنار شدند)

سودابی مشاور امور بانوان وزارت راه و ترابری:"زنان در تحکیم بنیان خانواده همتی مضاعف کنند". خدا را شاکریم که ایشان مشاور امور آقایان نیستند وگرنه از مردان می خواستند در جهت افزایش جمعیت همت مضاعف کنند.( البته نامبرده نیز به دلیل استفاده از "یای" نکره در انتهای مضاعف معرفه آقا، محکوم به توبیخ کتبی و درج در پرونده شدند)

و ...

حالا که کمی از فواید مضاعف آگاه شدید برای دریاقت اطلاعات بیشتر فقط کافیست این واژه را گوگل اش کنید،یا حداقل فارس اش کنید و از نتایج پربارحاصله که درکمتر از یک ماه به بار آمده استفاده نمائید.

جملاتی سراسر موهوم و متعفن.بعضی هایش انگار نه از ذهن تراوش کرده و نه از دهان خارج شده.پنداری آغاز یک رقابت است، یک ماراتن . ماراتنی یکساله برای چاپلوسی. بگو ... فقط بگو تا تو هم از قافله چاکران عقب نمانی.بگو که آقا بداند تو هم فهمیده ای و پیامش را دریافت کرده ای. بریز و بپاش. هزینه کن از کیسه خلقی که مدتهاست حقش را نمی دهی. اگر بیلبوردی ده متری دیدی تو مضاعفش کن و صد متری بزن.اگر گفتند این مضاعفین آقا، ایران را می سازد، تو بگو ایران؟! نه جهان را زیرو رو می کند.

عجیب است او مزخرف می گوید و چون خود می داند که چه گفته، در دل به حماقت چاپلوسان می خندد. و عده ای نیز که می دانند او مزخرف گفته مجیزش را می گویند و در نهان فحشش می دهند. اما هر دو راضی اند. او از خدایی و عده ای از بندگی !!

قصه اینها شده من راضی، تو راضی، گور پدر ناراضی. اصلا حالا که این طور است انقدر بسابید و بمالید که یک روز بترکه و همه راحت شوند.

اما اگر حقیقت ماجرا را درباره کار و کار مضاعف می خواهید بدانید، به مطلب زیر توجه کنید؛

"طبق بررسی های انجام شده از سوی جامعه جهانی کار، کار مفید در دستگاههای دولتی ایران 22 دقیقه است. این در حالی است که ساعت کاری در دستگاههای دولتی 8 ساعت در روز است. بر اساس تحقیقاتى که همه ساله از سوى سازمان هاى بین المللى کار در میان کشورهاى دنیا صورت مى گیرد ، کشور ژاپن با ۸ ساعت کار مفید روزانه یکى از کشورهاى موفق دنیا در زمینه بهره ورى از نیروى انسانى است.این روند در کشور آلمان 8 ساعت و 20 دقیقه در روز و در کشورهاى توسعه یافته اروپایى بین ۷ تا ۸ ساعت متغیر است و در جوامع در حال توسعه اروپایى و برخى کشورهاى آسیایى این نرخ به مراتب بیش از نرخ کار مفید در ایران است."

از آنجایی که مضاعف در لغت به معنای دوچندان و دوبرابر است مضاعف22دقیقه در حالت ایده آل آن می شود 44 دقیقه که البته در صورت وقوع به مراتب بهتر از 22 دقیقه است، اما با 44 دقیقه کار مفید در شبانه روز، ما با خودمان هم نمی توانیم رقابت کنیم، چه رسد به فتح قله های ...

و این داستان خیلی ادامه نخواهد داشت، انشاءا.. 

مشاهدات من از ساعت ١۴:٣٠ تا ١۶:٠٠ از میدان توپخانه متاسفانه برخلاف تمام لینک هایی است که تا کنون در این ارتباط دیدم.گرداگرد میدان به ویژه قسمت شمالی آن مملو از مامورین محسوس و نامحسوس و همچنین ماشین ها و موتورهای ایشان است.اما نه از بسته بودن یا شدن مغازه ها خبری است و نه از حضور مردم.تنها چیزی که قابل ذکر است تک و توک نگاه های پرسان امثال من بود که به دنبال هم مسلک می گشت.البته اگر بعد از آن ساعت ( ١۶:٠٠) اتفاقی در حال شکل گیری باشد جای خوشحالی است،اما نکته اینجاست که هیاهوی لینکهایی که تاکنون بالا آمده مربوط به همان ساعاتی است که من حضور داشتم.جالب اینجاست که خود مامورها نیز از این اتفاق متعجب به نظر می رسیدند.تنها دلیلی که برای اخبار کذب بعضی از دوستان به ذهن من می رسد ایجاد هیجان برای دیگران و حضور آنها در محیط است که شاید اگر به جای لینک دادن خود حضور پیدا می کردند شرایط بهتر از این می بود. در رابطه با درستی و نادرستی این روش هم بهتر است که خرد جمعی بالاترین نظر بدهد. و در پایان دلایل عدم حضور مردمی به نظر من این چند قلم است:

1- تبلیغات دیرهنگام و کم حجم آنهم فقط در اینترنت

2- بسنده کردن و امیدواری بسیاری از مردم به روز عاشورا

3- به مسافرت شمال رفتن بسیاری از سبزها

و ...

با توام ... آهای ربات هوشمند ... چرا نمی زاری بیشتر از یک بار رای بدم؟ چی! قانونه؟ بله خودم میدونم. می دونم که اصلا از همین بی قانونی ها به این جا رسیدیم.اما خوب دلِ دیگه ... طاقت نداره ... تحملش کمه ... به درد میاد. البته نه به این راحتی ها. چون به دیدن صحنه های بد عادت کرده. سی سال کارش همین بوده.اتفاقا اِنقدر چیزهای بد دیده و شنیده،گوش و چشم بی رحمی پیدا کرده،اما قصه دل فرق داره.راحت به درد میاد.درسته که چشم تحمل دیدن بدترین صحنه ها را هم داره اما دل تحملش کمه. دل تحمل و پذیرش اون نگاه آخر "ندا " رو نداره. دل نمی تونه تاب بیاره ضربه سهمناک یک جانی را بر پیکر یک فرشته.واسه همینه که دل میخواد به بعضی چیزا به جای یک رای هزار رای بده تا همه دنیا ببینه اون چیزی را که دیده.اما حق با توست ربات عزیز.حق من همون یک رایِ .راه درست اینه که به جای اینکه یک دل، هزار رای بده، هزار دل یکدل رای بده. خیلی خوشحالم از اینکه حالا اون اتفاق افتاده و هزارنفر از میلیونها ایرانی همدل شدن و به این مظلومیت رای دادن.

کسانی که نگران بازداشت شدن کروبی هستند بدانند نگرانیشان بی جاست،بالاخره کروبی زمانی از خود آقایان بوده و راه های مبارزه با ایشان را بهتر از خیلی ها می داند. خبرگزاری فارس در حالی اقدام به انتشار خبر حضور کروبی در میان اغتشاشگران کرده که خبری از چگونگی این حضور ندارد.آقای کروبی که سوار بر لنکروز خود و با همراهی یک لندکروز دیگر که وظیفه حفاظت از ایشان را به عهده داشت رهسپار مراسم بزرگداشت سیف الله داد در مسجد نور واقع در میدان فاطمی بود با هوشمندی مسیر خیابان ولیعصر را انتخاب می کند تا علاوه بر اطلاع از چگونگی حضور مردم در خیابانها، ایستادگی و همراهی خود را با آنها اعلام کند.در طی این مسیر خودروی حامل کروبی حدفاصل خیابانهای عباس آباد و تخت طاووس ضمن توقف و بیرون آمدن محافظان ایشان با مردم و معترضان دیدار می کند که با استقبال شدید مردمی و هجوم آنها به وسط خیابان شور و شوق فراوانی ایجاد شد.جالبه زمانی هم که خودروی آقای کروبی به میدان فاطمی رسید عده ای از لباس شخصی ها شعار مرگ بر منافق سر دادند که کسی تحویلشان نگرفت.

فقط یک سر برگشتم  پای سیستم تا چند خط راجع به موقعیت فعلی میدان ونک و خیابان های اطراف گزارش بدهم و سریع برگردم به قلب آزادی خواهی امروزه ایران.

از ساعت حدود ۵:٣٠ از پارک وی به سمت جنوب حرکت کردم ،ازهمون اول ترافیک شدید ماشینها نوید حضور مردم  را می داد.ماشینها خیلی کند حرکت می کردند،دیگه طاقت نداشتم و از ماشین ونی که به رنگ جنبشم بود پیاده شدم تا با شتاب بیشتری به وعده گاه برم.وعده ای که تنها از یک روز قبل و به صورت خیلی محدود گذاشته شده بود.چندصد متری به اسکان مونده بود که بوی خوشی به مشامم خورد.بوی حضور مردمی،پیاده روها شلوغ بود و از دورتر صدای بوق ماشینها به گوش می رسید بوقی که یک زمانی یکی اش برای قاطی کردن مردم کافی بود اما این روزها مثل یک سمفونی گوشنواز می مونه که بسیاری از شنیدنش خوشحال میشن،خصوصا اگه ممتد هم باشه.

تقریبا ١٠٠ متر بالاتر از تقاطع میرداماد و ولیعصر جمعیتی حدودا ٢٠٠ نفری در حال شعار دادن بودن ؛مرگ بر دیکتاتور،برادر شهیدم رای تو پس میگیرم و ... پائین چهارراه موتورهای مامورهای کلانتری پر بود و چند دقیقه یکبار حمله می کردند و همه کسانی که تو پیاده رو ها بودند رو نوازش می کردند .ظاهرا امروز تمرین بود و مسابقه شون روزهای بعده .یکیشون با حرکتی معروف به "یه تا پرنده" از پشت به کمر مردم می زد و با چنان قدرتی این کار رو انجام می داد که تعادل خودش هم به هم می خورد چه برسه به اون بدبختی که از پشتش خبر نداشت.به محض اینکه جمعیت به سر چهارراه رسیدن و صدای شعارها بالا رفت مامورها تیراندازی هوایی کردند اما تاثیری رو جمعیت نداشت.

راهمو به سمت ونک ادامه دادم هرچی جلو می رفتی هم به تعداد مردم اضافه می شد و هم به تعداد مامورها.البته با این فرق که مدام به تنوع مامورها اضافه می شد تا خود میدون که نمایشگاه نیروهای نظامی و شبه نظامی و غیر نظامیشون بود  که با انواع و اقسام لوازم و تجهیزات ضد مردمی شون قدرتنمایی می کردند.دور تا دور میدون پر جمعیتی بود که مدام حرکت می کردند و هر چند لحظه یکبار با حمله ذوب شدگان در حماقت به سمت دیگه ای می رفتند.از خیابونهای هر چهار سمت میدون مردم لحظه به لحظه به جمعیت داخل میدون اضافه می شد.البته درسته که به نسبت خیلی از روزهای قبل جمعیت چشمگیر نبود اما با توجه به تبلیغ بسیار اندک و زمان کمتر از یک روز قابل قبول بود .شاید بشه گفت امروز کیفیت حضور از کمیتش بیشتر بود.خیلی جالبه تا حالا دقت کردید که کنترل نیروها افتاده دست مردم ! اصلا چرا مردم ؟ افتاده دست مثلا یک نوجوان ١۵ ساله ! فقط کافیه یک خط تو وب بنویسی ساعت فلان بهمان جا ... اونوقته که صدها نیرو توسط حکومت فرستاده میشه اونجا .چه قدر بدبخت و ترسو شده این حکومت .اصلا از این به بعد بیاید اوسکولشون کنیم ،بفرستیمشون این ور اون ور...

بسه دیگه باید برم ،شاید شب دوباره نوشتم.

توی این "دنیا" خصوصا از نوع "مجازیش" هیچ کس،کس دیگه ای رو نمی شناسه و از ماهیت واقعی اش خبردار نیست. البته این مشکلیه که تو دنیای "واقعی" هم وجود داره و تو این دوره و زمونه دیگه آدمها اون چیزی که می بینی نیستند و بسیاری از اونها به قول معروف ظاهر و باطنشون یکی نیست. همه در عین حال که می تونن یه آدم عادی و یا دوست باشند ، می تونن یه نفوذی،آدم فروش،بسیجی و یا هر موجود عجیب و غریب دیگه ای هم باشند.پس هیچ کس نمی تونه و نباید به کسی اعتماد کنه.تنها چیزی که تو محیط مجازی و حتی محیط های واقعی می تونه وجه تمایز ما آدمها باشه نظرات و عقایدمونه و اصلا هم مهم نیست که گوینده چه کسی باشه، مهم اینه که چی میگه و دلایلش چیه . اینهارو گفتم تا بدونین از نظر هر کدوم از خوانندگان این مطلب،نگارنده می تونه به یک جا وابسته باشه و یا جیره خور فلان جا باشه و ... اما هیچ کس قادر به اثبات هیچ کدوم از این ها نیست.پس خواهشا راجع به نوشته هام فکر کنید،همین.

و اما اصل موضوع که برمی گرده به این که واقعا تحریم پیامک کار درستی هست یا نه؟

سوال اینه:چه کسی از این تحریم سود می بره و چه کسی متضرر میشه ؟ میزان سود و ضررها و مقایسه اونها با هم ما رو به چه نتیجه ای می رسونه ؟

به نظر من ایده تحریم اس ام اس اگر چه ممکنه در خوشبینانه ترین حالت از طرف خود حکومت طرح نشده باشه،اما مورد تائید و مطلوبش هست . چون اصلا اول از همه اونها بودن که با بودن همچین امکاناتی آسیب می دیدند و همون شب انتخابات قطعش کردند و دیدید که چه تقلب عظیمی رو در نبودن اون رقم زدند.بعد از اون هم بزرگترین دغدغه اونها همین اس ام اس بود.چرا چون اس ام اس تنها رسانه مردمیه که با وسعتی چندین برابر اینترنت و هزینه ای غیر قابل مقایسه با دیگر رسانه ها که همراه ترین رسانه دنیا هم هست می تونه عامل هماهنگی بین مردم باشه .شما رسانه ای تو دنیا همراه تر از اس ام اس به مردم سراغ دارید ؟شما رسانه ای سراغ دارید که با سواد و بی سواد ،پولدار و فقیر و ... همه علاوه بر داشتن تجهیزاتش توانایی استفاده از اون رو هم داشته باشند؟ اس ام اس تنها رسانه ای تو دنیاست که به تعداد دارندگانش خبرنگار بالفعل ( نه بالقوه ) داره . چرا ؟ چون شما صبح تا شب دارید با همین رسانه به هم خبر می دید ،خوب پس همه خبرنگارید.

من تنها دلیلی که این روزها برای تحریم اس ام اس شنیدم این بوده که حکومت متضرر میشه .اما چه ضرری ؟ مالی ؟ خنده داره ... فکر می کنید چقدر ضرر مالی براشون داره ؟ ١٠ میلیارد ؟ ٢٠ میلیارد ؟ ١٠٠ میلیارد ؟ واقعا این ضرر مالی باعث چی میشه ؟ کمر اونها رو خم می کنه ؟ حکومت رو دو دستی تحویل من و شما میدن ؟ فکر نمی کنید که این ضررها و زیان های مالی سی ساله که به دلیل سوء مدیریت حکومت وجود داره ؟سالهاست که دنیا ما رو تحریم کرده ،آیا همه این ضررهای اقتصادی باعث تضعیف حکومت و مهم تر از اون حاکمان ما شده ؟ مشخصا خیر .چرا ؟ چون متاسفانه و یا خوشبختانه این سرزمین خیلی ثروتمنده .خوشبختانه به این دلیل که سرزمین مونه و متاسفانه به این دلیل که این سرزمین با همه ثروتهاش در اسارته. تحریم بین المللی و حتی تحریم مردمی ممکنه از ثروت ملی کم کنه اما نه از سهم حاکمانش بلکه از سهم مردمان و نه از هزینه لبنان و فلسطین و خرید تجهیزات ضد اغتشاشاتش بلکه از جیب و شکم من و شما.

عقیده من این نیست که تحریم بین المللی و تحریم مردمی بی تاثیره ،اما تاثیر اون در مقایسه با چیزی که ما داریم از دست می دیم قابل مقایسه نیست.فکرشو بکنید ،ما تنها ابزار هماهنگی،خبر رسانی ،هشداردهنده و... خودمون رو دستی دستی بزاریم کنار و هی بیانیه صادر کنیم آهای آقایx  بیا تلویزیون ملی تاسیس کن ،فلانیyoutube  را برای این جور مواقع ساختند و ...

در حالی که هر کدوم از ما صاحب قویترین و در عین حال سهل ترین رسانه هستیم ازش استفاده نکنیم و دست به دامن فلان شخص و بهمان کشور بشیم .خنده داره شما رو به خدا یه کم فکر کنید واقعا چه کسی از این تحریم ضرر می کنه و چه کسی منفعت می بره .متاسفانه بزرگترین ایراده ما جوگیر شدنمونه ،خدا پدرمادره اون هنرمند رو بیامرزه که این ایراد مارو بهمون گوشزد کرد اما نفهمیدیم. هر کی هر چی میگه میدویم دنبالش ،بدون یک لحظه تامل.حتی وسط مبارزه و تو خیابون هم زود جوگیر میشیم .اینروزا دیدین تا یکی می دوه و میگه مامورا اومدن جلوتر از اون فرار می کنیم بدون این که یک لحظه اطرافمون رو نگاه کنیم.

البته این رو هم بگم به نظر من علاوه بر سیاه و سفید خاکستری هم وجود داره .احتیاجی نیست که ما یا همینطور اس ام اس خاله زنکی بزنیم تا به قول خیلی ها اینها جیبشون پر بشه و یا دست به تحریمی بزنیم که خودمون رو فلج کنه .درستش اینه که اگر نیازه از این امکانات برای آزادی استفاده کنیم و اگر قراره پول مفت به حکومت ندیم الکی استفاده نکنیم.

 بهتره یک کم فکر کنیم ...